Ik schreef al hoe ik de laatste maanden probeer om minder te haasten, om meer in het nu te zijn. Om te leven naar het motto ‘neem de tijd’. Zojuist lunchte ik op mijn tweewekelijkse vrije dag in de stad. Ik deed niet expres langzaam, maar volgde wel het advies ‘volgende hap pas voorbereiden als de huidige hap op is’.
Zoals met zoveel dingen die ik ontdek de laatste maanden: het is een kleine – of eigenlijk zelfs geen – moeite, maar maakt echt verschil. Ik deed zowaar twintig minuten over mijn sandwich en, belangrijker, ik voel me voller en ik genoot er echt van. Ik was al ontspannen, maar het eten, in werkwoordsvorm, ontspande me daadwerkelijk verder.
Dit voelt ergens niet blogwaardig, maar tegelijkertijd zeer zeker wel, want ik word hier dus echt blij van. Dit leven op een lagere versnelling brengt me geluk – dat lijkt me het delen waard.
Leave a Reply