Ik zit in de trein op weg naar een vriendin. Een vriendin die drie jaar geleden verhuisde en wiens nieuwe appartement ik al die tijd nog niet gezien heb. Al die tijd besefte ik me dat niet eens, tot vorige week. Mede dankzij mijn tegenwoordig niet meer volgepropt agenda (en haar niet te volle agenda) zit ik een week later dus in de trein om haar eindelijk eens op te zoeken.
Dit alles geeft aan dat er weer meer ruimte is. De rust om een dagje weg te kunnen zonder dat manlief dat een probleem vindt, de energie om er zelf ook echt zin in te hebben, de mentale ruimte om te beseffen dat ik al die tijd niet bij haar langs ben geweest.
Het voelt alsof ik weer in de buurt kom van de staat van ontspanning die ik vorig jaar november ervaarde. Daarna begonnen wij aan verhuizen te denken, waren we huizen aan het kijken, kochten we een huis en verhuisden we. Vervolgens duurde het een paar weken voordat onze zoon echt gewend was aan de opvang.
Tijdens het hele proces waren er regelmatig momenten dat ik me afvroeg waarom we onszelf dit aandeden.
Maar nu voelt het dus goed. Zoonlief vindt het inmiddels zelfs leuk om naar de opvang te gaan. Dat bespaart hem veel energie en verdriet, wat doorwerkt in alles – weer veel beter eten, minder dwars, minder vaak boos, veel gezellig aan het kletsen. En dát werkt natuurlijk op zijn beurt weer door op onze energie en emotionele stabiliteit.
En dan hebben we ook nog het bos naast de deur, waar ik elke thuiswerkdag één of twee keer te vinden ben en waar ik veel rust ervaar. Sowieso is deze buurt zó groen. De onderzoeken die aantonen dat groen zien leidt tot minder stress geloof ik nu des te meer.
In het hele proces van verhuizen, voelde het soms als selfsabotage: net toen ik rust begon te ervaren, gooiden we alles weer op de schop. Alsof ik mezelf die rust niet gunde. Maar nu weet ik: toen kreeg ik de ruimte om te voelen wat goed is. En dat bleek een verhuizing te zijn. Vanaf hier kan ik weer verder groeien en gaandeweg nog meer rust en ruimte creëeren voor mezelf en anderen.
Leave a Reply