‘Deze pyjama wordt te klein voor jou’, zei ik, lichtelijk emotioneel omdat ik het moment dat hij ‘m voor het eerst droeg nog goed herinner. Zijn eerste pyjama, omdat hij daarvoor zijn normale kleren nog droeg tijdens het slapen. Ik zie hem nog staan, met broek en shirt van dezelfde schattige lichtblauwe stof met wolkjes.
‘Dan gaat hij naar een ander kindje!’ reageerde mijn zoon. Wederom werd ik lichtelijk emotioneel. Blijkbaar accepteert hij het doorgeven van spullen niet alleen als wij dat zeggen, maar is het voor hem zo vanzelfsprekend dat hij het zelf ook als logische stap ziet.
Hoe zou de wereld eruitzien als alle kinderen zo zouden denken – en zouden blijven denken als ze opgroeien tot volwassenen?
Leave a Reply