Er lagen drie ongeopende flesjes bellenblaas op tafel. Zoonlief wilde ermee spelen. Ik stopte hem net op tijd: ‘die zijn voor een ander kindje, jij hebt bellenblaas in de kast.’ Zoonlief raakte de flesjes nog een paar keer voorzichtig aan, zei een paar keer ‘voor een ander kindje’, en liet ze verder met rust.
Eerlijk? Ik was lichtelijk verbaasd dat dit zo makkelijk ging, aangezien onze zoon groot fan is van bellenblaas. Onverklaarbaar is het echter niet.
Ten eerste heeft onze zoon soortgelijke ervaringen vaker gehad. Spullen die hij niet meer gebruikt – of nooit gebruikt heeft, zoals deze flesjes die we samen met een bijna volle literfles bellenblaas, die we wel regelmatig gebruiken, als pakket kochten op marktplaats – gaan naar een ander kindje.
Ten tweede gebeurt het andersom ook vaak genoeg. Gisteren nog kreeg onze zoon de oude glij-ijzers (van die schaatsen met twee ijzers die om een schoen gedaan kunnen worden) van de zoon van een vriendin. Veel van zoonlief’s kleren komen van de buurjongens en de rest van zijn spullen komen bijna allemaal van marktplaats. Van andere kindjes, zoals wij dan altijd vertellen.
De laatste helpende factor: wij geven zelf ook spullen door. Onze zoon ziet hoe de spullen opgehaald worden en wij vertellen hoe die ander de spullen wel kan gebruiken.
Ik hoop dat mijn zoon tweedehands nog lang mooi en goed zal blijven vinden. Dat hij zal snappen waarom we bijna alles tweedehands kopen en waar nodig weer doorgeven. En mocht er een fase komen dat hij wel alles nieuw wil, dat hij de onderliggende waarden dan ergens wel blijft onderschrijven en op andere manieren uit zal dragen.
Alleen de toekomst zal uitwijzen of dit zo zal zijn. Mocht het niet het geval zijn, dan heeft mijn geMarktplaats tot zover ieder geval vast veel uitstoot bespaart en, niet onbelangrijk, mij een goed gevoel bezorgd. En hé, dat is al heel wat.
Leave a Reply