Ik kijk nooit op NU.nl, kijk geen nieuws, en las tot voor kort geen krant. Bewust, omdat nieuws voor mij vaak te sensatiebewust is. Zaken worden groots gepresenteerd, ook als het nieuws is dat niemand zich een jaar later nog herinnert. Daarbij gaat het bijna nooit om goed nieuws. Dat samen maakt het voor mij overweldigend. Ik kan dagen van slag zijn als ik slecht nieuws lees of hoor.
Daarom kies ik ervoor om boeken te lezen en podcasts te luisteren als ik meer wil weten over hoe het gaat in de wereld. Omdat dat ruimte biedt voor de achtergrond, voor het hele verhaal.
Met alles wat er de laatste tijd gebeurt, voelt het nu echter anders. Steeds meer krijg ik het idee dat ik meer zou moeten lezen en luisteren over de huidge toestand in de wereld. Me meer moet doordringen van wat er mis gaat, zodat ik meer van mijn tijd voor het goede in zal zetten. En ook: dat ik meer wil weten omdat ik nu regelmatig overvallen wordt door gesprekken op kantoor of berichten op LinkedIn.
De balans blijft echter belangrijk. Te veel nieuws en ik word uit het lood geslagen en denk ‘laat ook maar, dit komt toch nooit meer goed’. Te veel leed en ik schakel uit. Te veel input en ik word zo verdrietig en gespannen dat ik geen bijdrage meer kan leveren.
En dus besloten we weer een zaterdagkrantabonnement te nemen. Eén keer in de week het nieuws op de deurmat. Niet schreeuwig, wel bereikbaar. Niet alleen de headlines, maar ook goede achtergrondverhalen. Ook hiervan word ik regelmatig verdrietig en gespannen, maar het is zo behapbaar.
Ik hoop dat ik op deze manier op de hoogte kan blijven, terwijl ik trouw blijf aan mijn eigen grenzen. We gaan het zien.
Leave a Reply