Vandaag was niet mijn dag. Waar ik gisteren nog grote stappen zette en helemaal in de flow zat, kwam er vandaag amper iets uit mijn vingers. Ik kon me slecht concentreren, het geheel moeilijk overzien.
Iets na 15u gooide ik de handdoek in de ring, zei mijn collega’s gedag op Teams en deed een powernap op de bank. Vervolgens besloot ik dit blogje te typen, om ook de het-gaat-niet-zo-lekker-momenten vast te leggen. Eerder stoppen met werken voelde namelijk als falen. Ik kon wel huilen.
Onverwacht bleek een blogje schrijven een goed medicijn tegen de neerslachtige gedachtes. Door het uitdenken van deze blog lukte het me om van een afstandje naar de situatie te kijken. Alsof het een vriendin betreft in plaats van mezelf. Die blik laat me zien dat óók dit zelfzorg is. Werken lukt even niet, en dus neem ik gas terug en zorg goed voor mezelf. Daar hoef ik mezelf niet voor af te fakkelen. Sterker nog, daar mag ik mezelf een schouderklopje voor geven. Wees maar lief voor jezelf, pas goed op jezelf.
En dus ga ik me nu op de bank nestelen, met een poes op schoot, gevuld speculaas en thee binnen handbereik, en mijn boek in mijn hand. Zo wordt vandaag júíst mijn dag.
Leave a Reply