Ik zit op de bank, met een warme kruik op mijn buik – ik werd vanochtend ongesteld en heb wat buikpijn. Zoals elke keer de afgelopen maanden herinnert mijn ongesteldheid me er vandaag weer aan hoe mijn ratio nog altijd gevoelens kan verdringen.
Op werk voelde ik mijn buik namelijk helemaal niet. Alleen als ik naar de wc ging, waar ik tegenwoordig altijd een korte in-mijn-lijf-kom oefening probeer te doen, voelde ik het weer.
Nu is mijn buikpijn ook nooit heftig – ik heb vriendinnen waarbij de ratio de pijn echt niet zou kunnen verdringen, hoe sterk die ratio ook is – maar het blijft toch interessant dat dit kan.En dát het kan, herinnert me er weer aan dat ik moeheid, hoofdpijn en verdriet ook kan verdringen zonder het door te hebben. Het motiveert me om te blijven proberen bewust ruimte te maken voor mijn lijf en gevoelens, in plaats van alleen voor mijn hoofd en gedachtes.
Ongesteldheid als maandelijkse reminder om goed naar mijn lijf te blijven luisteren, daar kan ik mee leven.
Leave a Reply