Voor het slapen gaan, las ik met mijn zoon een verhaal over de tandarts in De Dappere Ridster – een aanrader, trouwens, dat boek. Een verhaal over een kind dat bang is voor pijn, maar uiteindelijk heldhaftig het tandartsbezoek doorstaat. Dankzij de Dappere Ridster, uiteraard.
Als ik bij de tandarts kom ben ik ook nu nog, als volwassen vrouw, altijd bang voor gaatjes. Ik ben echter oprecht niet bang voor eventuele pijn, realiseerde ik me nadat we dit verhaal lazen. Ik ben bang voor gaatjes, omdat gaatjes hebben voelt als falen. Dat ik iets (namelijk: tanden poetsen) niet goed genoeg gedaan heb. Dat mensen dat dan ook nog weten.
En ik wil niet falen. Nooit niet.
Juist deze ochtend vertelde ik mijn zoon nog: fouten maken is een goed teken. Dat betekent dat je iets aan het doen bent, dat je nog net niet kunt. Je kunt een begin maken, maar het lukt nog niet om het foutloos te doen. Daar leer je van.
Blijkbaar geldt dat alleen in mijn hoofd nog altijd niet voor mezelf. Ik mag niet falen. Ik mag niet iets niet goed genoeg doen. En dat terwijl ik al zoveel liever voor mezelf ben dan een paar jaar geleden.
Maar goed, misschien mag ik ook in het ‘lief voor mezelf zijn’ falen soms.
Leave a Reply